Yıllardır biber gazı hariç ağlamıyordum. Gezi Parkı'na yolum düştü. Son uğrayışlarımdan hiçbirinde ağlamadan ayrılmamıştım buradan. Hep biber gazından. Ama şu anda biber gazı olmamasına rağmen gözyaşlarım akıyor. Yani neredeyse...
Yani benim güzel ülkem, bir çiçeği düşünürken ürpermek var.
Sırılsıklam olmama rağmen üşümediğim bu yerden bir bahar akşamı donmuş bir şekilde evime dönüyorum.
Bu gece Gezi'de kalsam arzusu yok değil. Ama gerçekçi değil Haziran kadar...
Ve benim güzel ülkem, Gezi'yi de direnişi de delicesine seviyorum.
Direnişi seviyorum seninle birlikte...
Kafamı kağıda gömmüşken bir biber gazı kapsülü geliyor döne döne. Tanımadığım insanlar damacanaya sokuyor kapsülü aceleyle.
Gözyaşlarım acıtmıyor artık; salya sümüğün arkasında yayvan suratımda bir gülümseme, büyük bir gülümseme...
İşte o gülümseme kadar özledim seni...
O gözyaşı kadar.
Gözyaşlarının ezemediği gülümsememiz; işte o gülümseme altında ezilecek sünelerimiz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder